Uit de schaduw van Keisse. Kenny De Ketele gaat in deze zesdaagse resoluut voor winst.

De schaduw van Iljo Keisse wordt zo stilaan te klein voor Kenny De Ketele. 'Ik was een jaar lang de vaandeldrager. Maar ik moet niet per se bewijzen dat ik het ook kan met Iljo erbij.'

Twee keer kwam Kenny De Ketele het voorbije jaar prominent in het nieuws. De eerste keer, op 9 december 2008, was tragisch. Die avond kreeg De Ketele zijn eerste grote trofee, het Vlaams Sportjuweel, omdat hij op de Spelen samen met Iljo Keisse op een zucht het goud miste. Keisse was niet op het gala. De wereld wist immers pas enkele uren dat hij positief had getest. En dus werd De Ketele in Brussel niet op handen gedragen, maar bedolven onder de vragen van de pers.

De tweede keer, op 3 augustus 2009, was tragikomisch. De Ketele viel in een koers in Bochum, brak bijna zijn nek, werd afgevoerd, had een ongeluk met de ambulance, werd opnieuw afgevoerd en belandde uiteindelijk in een Duitse kliniek. Enkele uren later lag ook zijn vrouw Sara in het ziekenhuis. Dat van Oudenaarde, voor een bevalling. De Ketele repte zich naar het station van Bochum, nam de trein met een gigantische brace rond zijn nek, en kwam uiteindelijk te laat voor de geboorte van Lena. Maar hij had wel het verhaal van het jaar.

Het is u allicht ontgaan, maar tussendoor reed De Ketele ook nog een dijk van een sportief jaar. Hij won zijn eerste zesdaagse, in Hasselt. Hij werd Europees kampioen achter derny's, in Gent. En hij won met Tim Mertens een Wereldbekermanche ploegkoers, in Manchester. "Een internationaal gerenommeerd resultaat, maar daar vind je dan maar 20 lijntjes van terug in de krant. Nadat je eerst 37 pagina's voetbal doorbladerd hebt. Da's jammer, maar ik stoor me er niet echt aan. Daar moet een pistier mee leren leven. Trouwens, die eerste vier pagina's gaan dan over Anderlecht, en dat vind ik dan weer wél goed."

Maar zie: gisteren gaf De Ketele een persconferentie. Snel ineengeknutseld, in de catacomben van 't Kuipke. Het feit op zich is symbolisch voor zijn groeiende status op de piste: naast Keisse is er stilaan ook Ketelke. "Ikzelf merk weinig verandering, het is niet zo dat de mensen me plots meer aanspreken op straat. Maar aan de ploegensamenstelling voor deze zesdaagse merk je wel dat ik een rang hoger sta. Vroeger was ik altijd goed voor de subtop, nu word ik voor het eerst gekoppeld aan een echte topper. Robert Bartko is iemand met wie je een zesdaagse kan winnen. Podium is dan ook niet langer mijn ambitie (De Ketele werd vorig jaar derde met Beikirch). We gaan resoluut voor winst."

Vraag is of dat realistisch is. Ten eerste ging Bartko tien dagen geleden zwaar tegen de grond en kneusde hij enkele ribben en zijn onderrug - "Hij kon zijn broek niet aandoen van de pijn", aldus De Ketele. En bovendien is de concurrentie dit jaar loodzwaar. "Er zijn wel vijf à zes koppels die meedoen voor de zege. Het zal dus knallen worden vanaf dag één, en in de nevennummers wordt het oorlog."

Waarom, vraag een mens zich af, rijden Keisse en De Ketele dan niet samen? Twee Belgen tegen een buitenlandse overmacht? Twee Gentenaars dan nog, die in Peking samen bijna geschiedenis schreven. "Het had mooi geweest", vindt ook De Ketele. "Maar voor onze sponsors was dat geen optie. Iljo rijdt voor Saey-Deschacht, ik ben contractueel verbonden aan Topsport Vlaanderen-Mercator. Dat was niet verzoenbaar. Daardoor worden we voor het eerst rechtstreekse concurrenten, moeten we tegen elkaar rijden voor de winst. De media vinden dat best leuk natuurlijk. En een sport leeft daar ook van. Albert-Nys, daar houden de mensen van. Maar bij ons is er geen gevoel van dualiteit aanwezig. Oké, we rijden tegen elkaar, maar hoeven geen vijanden te zijn. We kunnen samen proberen om de buitenlanders van het podium te houden."

Toch zal de prestatie van De Ketele achteraf individueel beoordeeld worden. Hij moet zijn nieuwe status bevestigen. "Ach ja, een sportman moet zich elk jaar opnieuw bewijzen", relativeert hij. "Door de problemen van Iljo was ik een jaar lang de vaandeldrager van de piste, maar ik moet niet per se bewijzen dat ik het ook kan met hem erbij. De voorbije maanden werd ik Europees kampioen en won ik in Manchester. Ik denk dat ik al genoeg bewezen heb."


(Bron: Sportwereld)

Van mij mag hij met ronden voorsprong winnen

Kenny gaat zich meer en meer toeleggen op de weg nu de ploegkoers geen Olympische discipline meer is. (bron: Sporza)

Kenny moet verstek laten gaan voor het WK op de piste, dat eind deze maand plaatsvindt in Kopenhagen.

"Ik bevind me al drie maanden in een sukkelstraatje. Nadat ik mijn nek had gebroken ben ik snel teruggekeerd, maar daar heb ik de weerbots van gekregen. Precies op dat moment ben ik ingeënt tegen de Mexicaanse griep en dat was uiteindelijk het slechtste dat me kon overkomen. Want door dat vaccin is blijkbaar een klierkoorts in mijn lichaam opnieuw geactiveerd. Mijn organen zijn er slecht aan toe, zo kan ik niet naar het WK."


(Bron: TT/TV1)